23 november 2009: Op bezoek bij de lokale afdeling cultuur en lunch bij de vrouwenclub

De volgende ochtend, besluit ik nog even te genieten van onze verblijfplaats, door wederom een paar baantjes te trekken in het zwembad. Vervolgens een heerlijk ontbijtbuffet, en voor het eerst in bijna een week, is er brood. Vers brood. Heerlijk! Ondanks dat ik enorm geniet van de bijzondere Chinese keuken, misstaat een keer westers eten tussendoor niet.

Voordat we onze binnenlandse vlucht naar Guangzhou nemen, hebben we nog een aantal afspraken op het programma staan, te weten: een afspraak met de gemeentelijke afdeling van cultuur te Zhou Shan en vervolgens een lunch met de culturele vrouwenclub alhier. Beiden, omdat we willen onderzoeken of die culturele uitwisseling tussen China en Nederland, respectievelijk Utrecht, daadwerkelijk mogelijk is.

Een korte impressie van onze autotochtjes van deze dag:

We hebben dus een drukke dag voor de boeg. Op naar de lokale afdeling cultuur, waar we hartelijk worden ontvangen door twee Chinese mannen en een vrouw. Uiteraard versta ik er wederom geen woord van, maar gelukkig treed Catherina ook op als tolk. Zij laten ons afbeeldingen en flyers zien van een groep Chinese artiesten die uit deze streek komen en veelvuldig uitgenodigd worden om over de hele wereld te komen optreden. Het is best lastig om, vanwege de taal en cultuur, een onafhankelijk oordeel te vellen over de kwaliteit van deze groep. Ik neem aan dat het professionals zijn, maar past het wel binnen het karakter van het China Festival Utrecht? Hier willen we tenslotte de bezoekers wel kennis laten maken met de facetten uit de (bekende) Chinese cultuur, maar anderzijds ook culturele cross-overs bewerkstelligen waarin cultuuruitwisseling en professionaliteit de boventoon voeren. Dus enerzijds willen we de traditionele kunsten en gebruiken voor het Utrechtse publiek ontsluiten, anderzijds is het belangrijk dat Kosmopolis Utrecht eveneens haar, juist moderne en grensoverschrijdende, karakter hier in kan profileren. Soms vraag ik mij tevens af of Catherina begrijpt wat ik hiermee bedoel wanneer we hier een gesprek over hebben. Catherina is een sociaal bewogen dame, maar van kunst heeft ze minder kaas gegeten. En dat is niet erg, want juist deze reis is een voorbeeld van datgene waar ik met Kosmopolis voor wil staan: culturele diversiteit, niet slechts in de programmering, maar ook in personeel en uiteindelijk natuurlijk het publiek. Echter, Catherina voelt zich terecht trots over haar cultuur, die zich in het westen met name op een traditionele wijze vertegenwoordigt. Tegelijkertijd geldt dit ook voor het land China zelf en haar aanbod hierin, helaas voortgekomen uit het huidige politieke klimaat in China. Dit zorgt dus, tussen ons in ieder geval, voor interessante gesprekken. Het is een constructief gesprek en we besluiten contact hierover te houden en elkaar te spreken, wanneer we weer in Nederland zijn. Een klein (!), maar niet onbelangrijk probleem, kan de aanvraag van visa voor deze groep opleveren. Ondanks dat ze over de hele wereld optreden, wil dat niet zeggen, dat het altijd zomaar lukt om toestemming te krijgen van de Chinese overheid om het land te verlaten. We laten het op ons inwerken en zullen het er in nederland verder over hebben.

Op naar de volgende afspraak; lunch bij de Chinese vrouwenclub. Bijzonder, omdat we toch voornamelijk tussen de (invloedrijke) mannen hebben verkeerd, tot nu toe. Catherina vertelt me dat, naar buiten toe, het lijkt alsof de Chinese samenleving een patriarchale is. Maar uiteindelijk hebben de vrouwen de touwtjes in handen, ook al is dat achter de schermen. Is het in Nederland veel anders?

Nadat ik mijn cadeautjes heb gegeven die elke keer met grote blijdschap en bewondering worden ontvangen, gaan we aan tafel. Het is een heerlijke lunch weer, met heel veel vis en een heleboel onbeduidende soorten voedsel. Van te voren had ik besloten, om maar niet na te denken over wat ik soms te eten krijg. Proeven, dat is het motto. En ik sta elke keer versteld van het soort smaken die mijn papillen op nemen. Ik proef eten zoals ik dat nog nooit heb gegeten. Heerlijk.

Ook deze vrouwen staan open voor culturele uitwisseling met Nederland en aan het einde van de lunch en de vele toosten, spreken we af contact te houden over de organisatie van het festival.

Catherina en ik moeten onze vlucht gaan halen, en daarvoor gaan we eerst nog een stuk varen met de boot. En eindelijk zie ik de zon schijnen, voor het eerst sinds ik Hong Kong heb verlaten:

Gelukkig zijn we op tijd voor onze vlucht en in korte tijd zijn we aanbeland in Guangzhou. Omdat het inmiddels al avond en donker is, en we van te voren geen hotel geboekt hebben, heeft dit onze eerste prioriteit. De taxichauffeur brengt ons naar dat gedeelte in de stad, waar alle hotels zich bevinden. Het blijkt nog best lastig om een kamer te vinden, omdat veel hotels vol zitten. Uiteindelijk vinden we een hotel wat sterk lijkt op het beeld dat ik heb van hotels uit het voormalige Oostblok. En dat is natuurlijk niet zo gek, gezien het communistische bewind in China. Deze ideologie leeft ook door in de architectuur en het is bijzonder dat te realiseren. Catherina kent haar pappenheimers en wil eerst een bezoek brengen aan de kamer voordat we toezeggen. We gaan een gammele, uitgewoonde lift binnen met een jong publiek. Het blijkt dat er boven op het dak zich een discotheek bevindt.

We bekijken de kamer en eenmaal beneden in de foyer, bedenkt Catherina zich. Ze voelt zich hier niet veilig en wantrouwt het personeel. Deze angst kan ik niet met haar delen (ik ben natuurlijk ook een stuk jonger), maar vind het wel belangrijk dat iemand zich ergens veilig voelt. Dus gaan we op zoek naar een ander hotel. Dat wordt een van de weinige hotels waar nog plek is, een 4-sterren hotel met als een van de goedkopere kamers, een kamer zonder raam. Heel bijzonder, dit heb ik nog nooit meegemaakt. Ik vraag me af of ik het hier niet benauwd zal krijgen (de gedachte alleen al), maar realiseer me dat Catherina zich hier wel prettig voelt, en bovendien is het maar voor 1 nacht. Zelfs in Hong Kong, waar ik low-budget verbleef, had ik nog een klein raam met fantastisch uitzicht op een blinde muur. Ik begrijp dat iedereen hier op airconditioning leeft: alle ramen blijven gesloten vanwege smog en warmte, de airco doet de rest. Not my cup of tea, maar goed. We hebben een slaapplaats en dan kunnen we ons gaan voorbereiden op het bezoek aan de Nederlandse ambassade, wat voor morgenochtend op de agenda staat.

Nog een korte en onscherpe indruk van Guangzhou, wat een wereldstad: