Reizigers zijn altijd onderweg: Hong Kong via London

Heading towards London. Van vertraging door stakende piloten bij Finnair (natuurlijk een zo goedkoop mogelijk ticket geboekt), 3 uur later in het vliegtuig richting Engeland. Geen vervroegd bezoek aan de Kerstman in Helsinki dit jaar (dat was wat het goedkoopste ticket als extraatje bood), maar hopelijk nog de kans om voorlopig een laatste spatje regen op te vangen voordat ik in de subtropische weersomstandigheden van de toegeëigende long van China land. Al schijnt het weer daar momenteel ook uitzonderlijk nat te zijn voor de tijd van het jaar. Anyway. So far, so good. In de korte tijd van dit schrijven, is de landing al weer ingezet.

Via London:

Toen ontmoette ik Eli, sr. projectmanager bij Cisco Systems. Interessant werk? Mwah…vond hij zelf. De persoon wel. Ik schat hem ergens eind 50, begin 60. Een van oorsprong geboren joodse man uit Haifa, die na 20 jaar werken, wonen en leven in Los Angeles, van de ene op de andere dag besloten heeft te stoppen met dit werk. Zijn twee zoons zijn groot, zijn Italiaanse ex-vrouw is niet vindbaar maar ook niet misbaar en nu is het tijd, na jaren van zorg voor zijn gezin, om zijn eigen onafhankelijke leven te leiden. Terug naar Haifa, dat wel, de stad waar zijn beide zoons wonen die hem tot heel spoedig binnenkort grootvader hebben bestempeld, maar dat vormt een gelukkige basis.

Beiden hebben we wat tijd te overbruggen, en beide hebben we problemen met het bereik van onze computertjes, dus raakten we als geoutilleerde gebruikers aan de praat. We had to move, to improve the connection.

Zo knikt Eli niet begrijpend wanneer ik vertel dat ik naar Syrië ben geweest. Waarom? Leek het enige wat hij uit kon brengen. Daar heeft weer een begin van algemene menselijke beschaving plaatsgevonden, net als dat geldt voor plaatsen, landen en werelddelen, bijvoorbeeld in Turkije, Zuid-Amerika, Indonesië en China. En Israël uiteraard. Toch ligt Syrië gevoelig bij Eli. En dat vind ik niet onbegrijpelijk. Ik ben dankbaar dat ik deze gevoelens niet ken, maar tegelijkertijd treurig om de lastige positie waar Israël zich ten opzichte van Syrië in bevindt.

Eli heeft me geraakt. Dat is toch wel een van de mooiste dingen van reizen, vind ik. Fijne mensen tegenkomen.

We nemen afscheid en weten tegelijkertijd dat we elkaar nooit meer zullen zien. Het was een moment, een tel in ons beider leven. Op naar Hong Kong….

Eenmaal in het vliegtuig lees ik mijn horoscoop. Nee, eerder. Eli vraagt me wat ik ben. ‘Scorpio?’ Compleet dazzled dat ik het zelfde ben als hij. Ja. Alles is ergens goed voor, everything happens for a reason.

Morgen:

Morgen een dag Hong Kong met de zoon van een vriend van mijn vader, Thomas.

Daarna naar Inland China, zoals iedereen dat hier noemt.

17/11/2009. jood, macht, syrie. Een reactie plaatsen.